HÜLYA ÖZCAN

Eskiden kız çocukları diri diri toprağa gömülürdü. Günümüzde Somali’de toplu sünnet, Afganistan’da kocasının emirlerine karşı gelen kadınların suratlarına kezap, Pakistan’da kendisinden önce ölen kocasıyla birlikte şeriat konunlarına göre ölüm cezasına çarptırılan ve toprağa verilenler... Okula gönderilmeyen “saçı uzun aklı kısalar“... Töreye kurban gidenler... Raks etmeleri için ellerine zil tutuşturulanlar ve kurtlar sofrasına atılanlar…

Gözlerin neden ağlamaklı anne?

Daha ana rahmine düştüğümüzde tartışma konusuyuz: “Kız mı, erkek mi“ diye. Toplum, “erkek adamanın erkek çocuğu olur“ anlayışında. Gene ne garip bir erkek anlayışıdır ki erkek çocuğu doğuramayan kadınların üzerine kumalar getirilir. Öyle ya sadece “erkek adamın erkek çocuğu olur“! Öyle değil miydi?

Bu ne yaman çelişki anne!

Erkek sevdiğinde “yiğit“, kadın sevdiğinde “kötü“ olur. “Yiğitler“ kendi sevdaları için kavga eder, bacılarının sevdalarına da sokak ortasında kurşun sıkarlar. Öyle ya “namus temizlemek de bir yiğitliktir“.

Öyle değil mi anne?

Ve bize bunları yapan “efendiler“ sizleri de toprağı tırmalayarak doğurdu analarınız. Fatma Ananın bedeninde can buldu Hz Ali. Şeyh Bedrettin’i, Pir Sulatan’ı, Seyid Rıza’yı doğuran da bir kadın değil miydi?

Bizler her kavgada varız. Meydanlarda ön saflardayız. Çocuklarımızın arkasında Cumartesi Ananaları, cezaevi isyanlarında direnişçi, Kırklar Meydanı’nda süpürgeci...

Bizler tarihler boyu erkek eğemenliği altında sömürülmüş olsak da, seçme seçilme hakımız sonradan verilmiş olsa da, işkenceye, tecavüze maruz kalsak da yaşam boyu onurlu duruşumuzu sergilemişiz. Newyork’ta 8 Mart 1857’de korkusuz dirençliliğimizi tarihe yazmışız. Tabii yaşanmış fakat tarihe yazamadığımız daha nice olaylar var!

Bizler kadın olsak da yeri geldiğinde onurlu duruşumuzla, Pir Sultan gibi boynumuza ipi geçirmeyi, Seyid Rıza gibi kararlı ve onurlu bir şekilde sandalyeyi tekmelemeyi biliriz. Kadın olmak zor, ama onurlu şey anne!

8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü selamlıyorum.